Simona Esposito

Zawsze postrzegałem chór jako alegorię świata. Mnogość indywidualnych osobowości, które razem tworzą unicum, podobnie jak całość zharmonizowanych głosów tworzy utwór. Emocję.

Byłem więc bardzo zaskoczony, gdy otrzymałem propozycję wykonania nie jednej, ale aż trzech pieśni chóralnych, zaaranżowanych na głos recytujący, dwa klarnety i bajan. Pomysł ten przyszedł do głowy Guido Arbonelliemu, który wraz z Natalią Benedetti stworzył Namastè Ensemble – duet o elastycznej formule, z możliwością włączenia dodatkowych instrumentów: w tym przypadku Eleonory Tomassetti na bajanie – instrumencie z rodziny akordeonów, powstałym w Rosji na początku XX wieku, którego właściwości techniczne sprawiają, że jest niezwykle wszechstronny.

Dzięki mojemu skromnemu wkładowi wykonaliśmy podczas dwóch ważnych festiwali muzycznych utwory “O Magnum Mysterium“, “O Najświętsza” oraz “Zdrowaś Maryjo” z Mariano Garau, o czym już wcześniej słyszałem cuda ze strony muzyka i nauczyciela, jego rodaka. I właśnie wtedy miałem okazję przekonać się, że ten podziw był w pełni uzasadniony.

Ze względu na poszerzanie horyzontów wysłuchałem innych utworów z Mariano Garau, który ma na swoim koncie niezwykle bogaty i różnorodny repertuar, choć jego najważniejsze dzieła skupiają się na muzyce sakralnej. Odkryłam na nowo ten blask zgrania głosów wznoszących się ku niebu, który oczarował mnie już od pierwszych chwil, kiedy słuchałam śpiewu chóru. Odkryłam to sama – ponieważ Mariano Garau, podobnie jak Guido Arbonelli i Natalia Benedetti, należy do najbardziej błyskotliwych, a jednocześnie najmniej skupionych na sobie muzyków, jakich kiedykolwiek spotkałem – jego utwory były wykonywane na całym świecie, w bardzo prestiżowych miejscach i przez chórzystów najwyższej klasy, a także doceniane przez słuchaczy z różnych kultur. A przyczynę tego sukcesu łatwo można odgadnąć.

Mariano Garau czerpie inspirację z wielowiekowej tradycji muzyki chóralnej, stylów, form kompozytorskich i sugestii przeszłości, które przedstawia na nowo przez pryzmat współczesnych osiągnięć. Chorał gregoriański, śpiew renesansowy i śpiew XVIII-wieczny pojawiają się na kartach jego utworów, lśniąc nowoczesnością w blasku, który łączy się bezpośrednio z boskością. Słuchając z zamkniętymi oczami różnych utworów, ma się wrażenie, jakby maszyna czasu przenosiła nas w podróż po wielkich katedrach przez różne epoki. By w końcu powrócić do współczesności. Bogatsi wewnętrznie. O emocje. O obrazy. O to duchowe wzniesienie, jakie potrafi dać śpiew sakralny.

[A biorąc pod uwagę więcej niż zadowalający wynik transkrypcji na skład inny niż chór, otwiera się nieskończony świat możliwości ożywienia utworów Mariano Garau z tysiącem różnych “głosów”.]

Simona Esposito – Aktorka teatralna. Krytyk literacki i muzyczny.